Camping? Het is hier geen camping!
De NTKC is opgericht toen kamperen nog alleen door militairen werd gedaan en buiten slapen door landlopers, in 1912. De NTKC'ers gingen slapen op kampeerterreinen lang voordat het woord ‘camping’ in Nederland werd gebruikt.
Dat woord ging men gebruiken na de oorlog, toen de welvaart toenam en een groot deel van de bevolking tijd en geld kreeg voor vakantie en een auto. Campings, vouwwagens, bungalowtenten, stacaravans werden omarmd en Nederland werd in het buitenland bekend vanwege de auto's met sleurhut op de snelweg naar het zuiden. Het begrip 'camping' raakte bekend.
De terreinen van de NTKC zijn nooit campings geworden. Je vindt er geen stacaravans of campers maar bescheiden tenten en kleine caravans die we, om het gras groen te houden, na 4 nachten telkens verplaatsen. Geen receptie maar een kampmeester, een rol die je automatisch hebt als je de eerste kampeerder op een terrein bent. Geen gereserveerde plek maar je kampeerspullen pakken als je zin hebt en vervolgens zelf een fijne plek kiezen. Lopend, fietsend of met de kano aankomen. Of toch met de auto, maar die laat je achter op de parkeerplaats. Je kampeerspullen vervoer je verder met de kruiwagen. Geen grind, zand of asfalt maar fijne bosgrond of gras om op te slapen. Geen schoonmaker maar samen zorgen voor schoon sanitair. Geen verlichting op het terrein en geen elektriciteit bij de tent. Geen restaurant, winkel, zwembad of speeltuin maar wel veel natuur met eekhoorns en spechten.
Kortom: #hetishiergeencamping